ԱՆՈՒՆՆԵՐ ԲԱԿՈՒՄ ԵՎ ԴՊՐՈՑՈՒՄ. բանաստեղծություն

group-of-school-kids-prev1266854040RAY5SZԱռավոտ շուտ արթնացա,
Տոնական շորեր հագա,
Մայրիկիս հետ իջա բակ,
Ձեռքիս՝ սիրուն պայուսակ:
Արդեն դպրոց եմ գնում,
Դպրոցական եմ դառնում,
Ընկերներիս հետ ուրախ
Դասասենյակ եմ մտնում:
Առաջին դասն սկսվեց,
Ներկա-բացակա արվեց,
Եվ ի՞նչ պարզվեց, ասեմ ձեզ,
Որ զարմանաք դուք ինձ պես:
Ընկերներս մեր բակի
Նոր անուներ ունեին.
Սաքուլիկը Սարգիս էր,
Բաբուլիկը՝ Բաբկեն,
Գագուլիկը Գագիկ էր,
Եվ Խորիկը՝ Խորեն:
Իսկ Լիլուշը՝ Լիանա,
Մարիշիկը՝ Մարիաննա,
Գայուշիկը՝ Գայանե,
Նանուլիկը՝ Նարինե,
Խուճուճ Սմբոն Սմբատ էր,
Ռոզիկը՝ Վարդիթեր,
Սևուլիկը՝ Սևադա,
Գրուշիկը Գրետա:
Երբ որ հերթը ինձ հասավ՝
Սիրտս կարծես կանգ առավ…
Բայց անունս չէր փոխվել,
Ճիշտ՝ Նարեկ էր մնացել,
Եվ ուրախ եմ, և հպարտ
Իմ անունով հարազատ:

 

Զեմֆիրա Սարգսյան

3542 Դիտումներ 3 Դիտումներ այսօր
Share to Google Buzz
Share to Google Plus
Share to LiveJournal
Share to MyWorld
Share to Odnoklassniki

Տարածել սոց.կայքերում

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *